Ayık yazmak bana göre olmadı. Ayık sevmek gibi...
Bazen sevebiliyor muyum? Diye sorar oluyorum kendime. İnsanların dakikalarımı,saatlerimi ve günlerimi çalmaması için kendime bir kural koydum O'ndan sonra. Bana bir katkısı varsa hayatımda da yeri vardır. Eğer yoksa çizdiğim 4 şeritli otobanda istediği yöne doğru gidebilir...
Gün geçmiyor ki bir kadın daha çıkmasın karşıma bana seni sevi-yorumlu cümleler kurmasın. Çok garip yollardan bazen, çok basit yollardan karşıma çıkıyorlar. Bana senden hoşlanıyorum, çok harika birisin gibi cümleler kuruyorlar. Ben harika olduğumu düşünmüyorum. Hiçbir zaman dört dörtlük bir insan olmaya çalışmadım. Her zaman dört ikilik bir insan olmaya çalıştım. En azından ne olduğumu bilmek için boyumu hiç aşmadım... Ama onlar beni severken kendilerini aştılar. Sığmayacakları kaba uyum sağlamaya çalıştılar. Sevmedikleri yemeği sevmiş gibi yemeye kalktılar. Bu durum beni onlardan itti. Yanlış anlaşılmasın kadınlara hayranım vücutlarına, beyinlerine, bakışlarına...
Ama yalanlarına, yapmacık konuşmalarına vb. durumları hiçbir zaman kabullenemedim. Oradan gidesim ondan gidesim geldi. Ve gittim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder